حرمت علم و متولی شورای عالی انقلاب فرهنگی

در خبرها آمده بود که دبیر شورای عالی انقلاب فرهنگی طی حکمی، معاون «خط مشی گذاری» ستاد علم و فناوری را منصوب کرد. این حکم، برای دکتر رجبعلی برزویی، استاد برجسته و دانشمند بین‌المللی رشته ریاضی صادر شده است.
اگر انتصاب چنین پستی از سوی یکی دیگر از مدیران عالی کشور صورت می‌گرفت، جای شگفتی نداشت؛ چه اینکه انتخاب افراد بی‌ارتباط با جایگاه علمی مرتبط، به امری بسیار عادی و متداول مبدل شده؛ تا آنجا که اگر فردی برای سمتی انتخاب شود و دارای دانش تخصصی آن رشته باشد، به عنوان یک «اتفاق» تلقی می‌شود.
هر چند این رویکرد در بعضی عرصه‌های تخصصی‌تر، به صورت اصولی در نظر گرفته می‌شود. به‌عنوان مثال، در طول تاریخ در حوزه بهداشت و درمان، از سطح وزیر تا معاونان، غالباً از میان تحصیلکردگان رشته‌های پزشکی انتخاب شده‌اند یا در عرصه وزرارت علوم، انتخاب وزیر، نه تنها همواره از میان اعضای هیات علمی بوده که اولویت، با داشتن سابقه ریاست حداقل یک دانشگاه بوده است.
در اینجا، از شورای عالی انقلاب فرهنگی نیز به عنوان یک نهاد تخصصی و به‌خصوص، سکاندار سیاستگذاری عرصه علمی کشور، انتظار می‌رود که انتخاب‌ها، نه بر اساس روال عادی و انتخاب بی‌ارتباط افراد با تخصص مورد نظر، که بر مبنای حوزه علمی و تخصصی صورت بگیرد و متولی عرصه علم، خود، الگوی عمل دیگران شود.
دکتر سعیدرضا عاملی، دبیر محترم شورای عالی انقلاب فرهنگی که پیش از سمت فعلی، عهده‌دار مسئولیت دانشکده مطالعات جهان دانشگاه تهران بوده، همواره عملکرد درخشانی در عرصه علمی و اجرایی داشته و بدون شک، اساس انتخاب ایشان برای این سمت، مبتنی بر همین سابقه بوده است. اما از ایشان به عنوان یک چهره علمی، دور از انتظار است که «خط‌مشی‌گذاری» را به عنوان یک «علم» به رسمیت نشناخته و یک دانشمند رشته ریاضی را برای این منصب انتخاب کرده‌ است.
لازم به توضیح است که «خط‌مشی‌گذاری عمومی» (Public Policy) به‌عنوان گرایشی تاثیرگذار در زیر مجموعه «مدیریت دولتی» (Public Administration) شناخته شده و در مقاطع کارشناسی ارشد و دکتری، ارائه می‌شود و همچنین، چهره‌های برجسته علمی نیز در بین استادان و خبرگان این دانش، حضور دارند.
اگر متولی یک عرصه (در اینجا شورای عالی انقلاب فرهنگی)، حساسیت و پاسداشت نسبت به عرصه کاری خود (در اینجا اصالت و اهمیت علم) نداشته باشد، به تبع آن، از دیگران نیز نمی توان چنین انتظار داشت.
بدون شک، برای کشوری که چشم‌انداز آن رسیدن به جایگاه نخست علمی در سطح منطقه است، بهادادن به علم و جایگاه علمی متخصصان آن، از جمله ضرورت‌هاست.

محمدرضا شمشیرگر
کاندیدای دکتری مدیریت دولتی (خط مشی گذاری عمومی) دانشگاه تهران